Dag mams!
Het is veel te laat, en ik ben ook veel te moe maar ik wil je toch graag even schrijven.
Woensdag is Tommy ze pa overleden, ik wsit gewoon niet wat ik hoorde. Ik schrok zo erg en alles kwam zo dicht bij mam, alles kan in een keer over zijn. Het leven kan zo zooitje zijn, ik weet het gewoon niet meer.
Ik wil naar school, ik wil werken, ik wil bij vrienden zijn en als ik daar dan ben kan ik nergens me aandacht bij houden en wil ik gewoon bij jou zijn mam. Je laatste daagjes/weken wie weet gewoon van jou genieten.
Je ligt nu op bed, praten gaat ook niet meer maar je bent er nog wel.
Je hoort alles volgens mij nog wel, en je wordt onrustig als iets je emotioneerd of als je het ergens niet mee eens bent. Ik wil gewoon dat je weet dat ik het oke vind. Mam ga maar, ze wachten op je daar boven je bent klaar hier verlos jezelf uit je lijden mam, het is goed zo.
Alles kan gebeuren, niks gebeurd zonder reden maar waarom dit gebeurd? Ik weet het niet en het zal ook een onbeantwoorden vraag blijven!
Weltruste mam!
Ik hou van je!
vrijdag 26 februari 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Dyan,
wat moedig om zo je gevoelens op te schrijven. Het is zo oneerlijk, zowiezo, en dan gaat alles ook nog zo snel, klote gewoon.
We denken veel aan jullie, zouden zo graag iets voor jullie doen. . . . . maar wat. . .
'n dikke knuffel voor jou en Eline
Liefs Lia en familie
Een reactie posten