Posts tonen met het label Mama. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Mama. Alle posts tonen

zondag 28 februari 2010

28 februari 2010

Dag mam!

Op 28 februari 2010 om 5 over half 7 sochtends ben je overleden.

Papa kwam me vanochtend wakker maken om te zeggen dat het niet goed ging met je, ik wist genoeg.
Toen schreeuwde de zuster Sylvia naar boven dat we als een speer naar beneden moesten komen. En daar lag je, je laatste adem uit te blazen.

Na een eindeloze en oneerlijke strijd, heb je rust gevonden.

Mam ik wil je bedanken voor wie je bent!

Ik hou van jou

Kus Dyan

vrijdag 26 februari 2010

Hallo mama!

Dag mams!

Het is veel te laat, en ik ben ook veel te moe maar ik wil je toch graag even schrijven.

Woensdag is Tommy ze pa overleden, ik wsit gewoon niet wat ik hoorde. Ik schrok zo erg en alles kwam zo dicht bij mam, alles kan in een keer over zijn. Het leven kan zo zooitje zijn, ik weet het gewoon niet meer.

Ik wil naar school, ik wil werken, ik wil bij vrienden zijn en als ik daar dan ben kan ik nergens me aandacht bij houden en wil ik gewoon bij jou zijn mam. Je laatste daagjes/weken wie weet gewoon van jou genieten.

Je ligt nu op bed, praten gaat ook niet meer maar je bent er nog wel.
Je hoort alles volgens mij nog wel, en je wordt onrustig als iets je emotioneerd of als je het ergens niet mee eens bent. Ik wil gewoon dat je weet dat ik het oke vind. Mam ga maar, ze wachten op je daar boven je bent klaar hier verlos jezelf uit je lijden mam, het is goed zo.

Alles kan gebeuren, niks gebeurd zonder reden maar waarom dit gebeurd? Ik weet het niet en het zal ook een onbeantwoorden vraag blijven!

Weltruste mam!
Ik hou van je!

woensdag 24 februari 2010

De laatste dagen

Dag mam.

We zijn op het eind. Het eind van het grote gevecht wat we dit keer niet gaan winnen.

Je ligt in bed, en je kan niks meer. Sinds gister praat je ook niet meer een sis je alleen maar.

Ik pakte vandaag je hand en ging naast je zitten, ik streelde je hand, je kneep er in en vreef toen over me vinger heen. Je bent op, en dat moment was voor mij het afscheid van jou.

Ik hou van je mam, je hebt me gemaakt zoals ik ben, en daar ben ik je dankbaar voor.

Amen

Dyan

zaterdag 20 februari 2010

Thuis

Dag Mama

je bent sinds 2 daagjes weer thuis. Het maakt je blij. Je laatste weekjes bij ons. In je eigen husje waar je zo hard voor gevochten heb, het huis waar je verleden ligt, je verhalen en geheimen.

Je bent er weer mam! En dat doet me goed, ik zie je genieten van de kleine dingetjes. Dat laat me realiseren dat het leven zo mooi is, dat het zo veel kan geven, ook al moet je honderdduizend keer vallen om dan eidenlijk een keer opgetild te worden, alles komt maar wel op ze tijd.

Ik vind het moeilijk je te zien mam, ik heb me er bij neergelegd dat het zo is, en jij ook teminste dat gevoel heb ik. Het is moeilijk, ik ken je zo niet. Je bent mij voorbeeld, de vrouw die voor alles vecht waar gevochten voor moet worden. Er zijn zoveel momenten geweest dat je voor ons ging staan en alles bijelkaar schreeuwde om die lelijkers van ons vandaan te houden. Je bent een echte leeuw. Nu wil je in je hoofd zo veel maar je lichaam wil niet, dat is moeilijk zo ken ik je niet. Maar mam ik zal voor alles vechten, ook als je er niet meer bent al moet ik me beide handen in het vuur steken! Ik doe alles om jou tijd met ons zo mooi mogelijk te maken, voor jou, voor papa, voor eline en voor mezelf!

Je ligt nu lekker te slapen, en daarr geniet ik van. Zelfs toen je vla lag te eten net, zag ik je gewoon smullen en moest ik echt even lachen, hoe intens je daar van kan genieten.

Ik hou van jou, weltruste

woensdag 17 februari 2010

Poli 80

Dag mam!

Vandaag kwam de grootsre klap tot nu toe.
Om half 6 belde papa me naar beneden dat ik zo snel mogelijk naar beneden moest komen.
Je lag daar, met zo veel moeite in je bedje. Je begon te huilen toen ik je een kus gaf. Je zei: "ik ben nog te jong, en wil nog te veel" alleen je kreeg het er met zo veel moeite uit. Je lip was naar beneden gekruled, en je babbelde zoals baby's doen, dat was heel moeilijk om naar te kijken en deed me heel veel zeer.

Toen kwam de dokter die je nog even ging na kijken. Toen de ambulance. Ik kuste je gedag en toen begon je te schreeuwen. "IK WIL NIET, IK WIL NIET" mama dat is een moment wat echt op me netvliezen staat gegrafeerd. Dat moment. Toen werd je uit huis gereden en wist ik dat we een nieuw hoofdstuk opende van een boek wat bijna aan ze slot toe was.

Jacq stond voor de deur om ons op te vangen hahah net wakker, maar ik vond het lief en had echt niet geweten wat ik zou moeten doen als ze er niet geweest was.

Papa belde, "We liggen op zaal, oh nee op de eerstehulp"

Wij naar de eerste hulp toe, wat een kutten werken daar zeg jemig! Dan staat je helemaal dood te stressen, en dan krijg je te horen "Ja meneer, een moment alstublieft" WAT EXCUSES ME? Me moeder ligt daar dus zorg maar even dat je opschiet, stom wijf!

En toen mochte ik en Eline mee naar achter waar je in een klein kamertje lag. Ik schrok echt van hoe je er bij lag en ik realiseerde me toen pas in wat voor situatie ik eigenlijk sta. Ik heb een moeder met kanker! Een moeder die het niet gaat redden. Ja ik was best geschokt, maar gelukkig stond de hele familie daar om ons op te vangen!

Gelukkig mocht je snel op zaal, waar we toen een tijdje met iedereen om je heen hebben gezeten. Dat vond ik een mooi moment. Iedereen was in tranen, en je vertelde iedereen van elkaar te houden ook als je er niet meer bent.

Nu ben ik bij Jacq en heb ik even geslapen, straks ga ik weer naar je toe.

Het uur is geslagen mama!

Ik hou van je!

Dyan

maandag 15 februari 2010

Mama 15 feb

Dag lieve mama!

Vandaag kwam ik thuis en lag je op bed.
Je zou vandaag met je chemo's beginnen, maar omdat je bloed plaatjes te laag waren ging dat verhaal niet door. Nu moet je weer nieuwe onderzoeken ondergaan. Je had er vandaag gewoon niet zo veel zin meer in. Maar je moet echt door zetten mam! We vechten voor je, en jij voor jezelf met ons aan je zeiden!

Dit weekend was weer zo geweldig mama, ik voel me zo goed bij hem! Hij steunt me zo erg door gewoon er te zijn. Hij hoeft zelfs niet eens wat te zeggen, als ik maar gewoon tegen hem aan kan kruipen. Je raakt heel erg gemotioneerd als je ons ziet, maar dat hoort er bij. Haha en nu wil je naar hem toe, en ik weet wel waarom mam, alleen durf je het niet te zeggen. Ik snap wel waarom je dat wil, totaly!

En nu luister ik een geweldig nummer, wat me altijd ontzetten opbeurt!

Halo van Beyonce!

"I pray you won't fait away"

Ik hou van jou

Amen

donderdag 11 februari 2010

Haar geknipt!

Dag mama!

Tanja heeft je haar geknipt!
Het is echt super leuk, you sure look pretty mama!

Het maakt je een stuk frisser, mam je bent mooi!

Dankje Tanja!

I LOVE YOU MAMA

AMEN

woensdag 10 februari 2010

Mama Thuis.

Dag mam!

Je bent na twee weken ziekenhuis weer thuis, gelukkig!
Jemig wat heb ik een hekel aan ziekenhuizen zeg. het stinkt er naar ziekenhuis, je krijgt er hoofdpijn van en het werkt deprimerend! maar nu ben je weer thuis, 2 uurtjes om precies te zijn!

En net hebben we lekker patat gegeten. Ik zag je smullen haha, als een klein meisje! Je zat zo ontzettend te smullen van die frietjes en die frikandel oeee! Jammie, en ik heb je gevoerd maar dat vond ik niet erg, je bent me mama en dat soort dingen doe je voor zieke mamas!

Nu komen er wel allemaal mensen in huis die je misschien wel helemaal niet wil zien, maar ach! Die jaag ik wel weg mam! Sensaties zoekers, je leert nu echt de mensen kennen die echt om je geven.

Ze zeiden dat je vandaag weer aan de Chemo mocht, maar de dokter had zich weer bedacht! Nu begint het maandag! ja ja maandag, ik hoop dat je door die Chemo jezelf wat beter gaat voelen en weer wat meer kan, waardoor we nog leuke dingen kunnen doen met ze vieren, gewoon genieten van het leven mam! Capre diem, ja elke dag is er één!

dit was het weer!

I love you mama!

KUS

Naar mama

Dag mama!


Daar ben ik weer. Vandaag zag je er wel beter uit moet ik zeggen. Weer wat vrolijker en meer jezelf. Je knapt elke dag een klein beetje op ook al weet ik dat het je ontzettend frustreert dat al die functies uitvallen. En het maakt mij echt niet uit mama, of je in een rolstoel zit of de marathon van New York loopt. Je bent me mama, en je hebt moeten vechten om te zijn wie je bent, en dat waardeer ik en dat zorgt er voor dat ik tegen je opkijk mam je bent me voorbeeld.



Vandaag had ik het zelf wel zwaar. Het is allemaal zo druk, ik ben zo moe er wordt zo veel van me verwacht en gevraagd. Ik ben op helemaal zero! Mama ik wou dat ik gewoon even naast je op de bank kon zitten en dat je dan je arm om me heen sloeg en zei “Het komt wel goed schatje”. Morgen ga ik niet naar school heb ik besloten want ik ben echt gesloopt en heb gewoon een dagje rust nodig, misschien moet ik dingen op een rijtje gaan zetten. Prioriteiten stellen en mezelf zeggen wat nu echt belangrijk is!



Maar vandaag hoorde we dat je een chemokuur krijgt. En ik begrijp nu niet zo goed of dat nou betekent dat er nog wat te redden valt of niet. Als het wel gebeurt zal ik buigen voor een tweede wonder! We wachten meer kunnen we niet doen. We vechten mama! Jij voor jezelf, ik voor Eline en papa en Jacq voor Eline en mij! En we gaan het redden dat doen we. Er staat een geweldige jongen achter me die me altijd zal opvangen waar ik ontzettend van hou, en daarbij komt nog dat er een hele rij mensen staat die me een voor een weer omhoog zullen trekken als ik weer gevallen ben!



Mama, weltrusten!



AMEN

Mama is ziek

Het is 3 februari 2010 sinds een week weet ik dat me moeder opnieuw kanker heeft. Het is terug. Hier sta ik dan weer, opnieuw met legen handen.


Vandaag was ik in het ziekenhuis. Ik zat op de vensterbank tegen het raam. Ze keek me aan, heel hulpeloos. Ze kan niet meer, ze is op. Ze kon de woorden niet vinden die me wouden vertellen wat ze voelt. Mam je hoeft niks te zeggen, ik kan je pijn lezen en ik wil dit ook niet. Maar zo is het nu allemaal, we vechten. Ja dat doen we, we vechten tot het eind ons komt halen mama.

Het hoort niet, je hoort niet bijna 18 te worden en een moeder met kanker te hebben en ik kan me echt niet bedenken dat we straks met ze drieën zijn. Dat je weg valt en nooit meer terug komt. Ik kan het wel uitschreeuwen en door de grond zakken.

Maar iedereen houd me vast, niemand zal me laten vallen. Ze staan er gewoon, hoe kan ik ze zeggen hoe dankbaar ik ben.



Mama, nog niet weggaan, blijf nog even alsjeblieft. Ik hou van je en ik ga je vaker schrijven!

Kus van Dyan