Het is 3 februari 2010 sinds een week weet ik dat me moeder opnieuw kanker heeft. Het is terug. Hier sta ik dan weer, opnieuw met legen handen.
Vandaag was ik in het ziekenhuis. Ik zat op de vensterbank tegen het raam. Ze keek me aan, heel hulpeloos. Ze kan niet meer, ze is op. Ze kon de woorden niet vinden die me wouden vertellen wat ze voelt. Mam je hoeft niks te zeggen, ik kan je pijn lezen en ik wil dit ook niet. Maar zo is het nu allemaal, we vechten. Ja dat doen we, we vechten tot het eind ons komt halen mama.
Het hoort niet, je hoort niet bijna 18 te worden en een moeder met kanker te hebben en ik kan me echt niet bedenken dat we straks met ze drieën zijn. Dat je weg valt en nooit meer terug komt. Ik kan het wel uitschreeuwen en door de grond zakken.
Maar iedereen houd me vast, niemand zal me laten vallen. Ze staan er gewoon, hoe kan ik ze zeggen hoe dankbaar ik ben.
Mama, nog niet weggaan, blijf nog even alsjeblieft. Ik hou van je en ik ga je vaker schrijven!
Kus van Dyan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten