Naar mama

Dag mama!


Daar ben ik weer. Vandaag zag je er wel beter uit moet ik zeggen. Weer wat vrolijker en meer jezelf. Je knapt elke dag een klein beetje op ook al weet ik dat het je ontzettend frustreert dat al die functies uitvallen. En het maakt mij echt niet uit mama, of je in een rolstoel zit of de marathon van New York loopt. Je bent me mama, en je hebt moeten vechten om te zijn wie je bent, en dat waardeer ik en dat zorgt er voor dat ik tegen je opkijk mam je bent me voorbeeld.



Vandaag had ik het zelf wel zwaar. Het is allemaal zo druk, ik ben zo moe er wordt zo veel van me verwacht en gevraagd. Ik ben op helemaal zero! Mama ik wou dat ik gewoon even naast je op de bank kon zitten en dat je dan je arm om me heen sloeg en zei “Het komt wel goed schatje”. Morgen ga ik niet naar school heb ik besloten want ik ben echt gesloopt en heb gewoon een dagje rust nodig, misschien moet ik dingen op een rijtje gaan zetten. Prioriteiten stellen en mezelf zeggen wat nu echt belangrijk is!



Maar vandaag hoorde we dat je een chemokuur krijgt. En ik begrijp nu niet zo goed of dat nou betekent dat er nog wat te redden valt of niet. Als het wel gebeurt zal ik buigen voor een tweede wonder! We wachten meer kunnen we niet doen. We vechten mama! Jij voor jezelf, ik voor Eline en papa en Jacq voor Eline en mij! En we gaan het redden dat doen we. Er staat een geweldige jongen achter me die me altijd zal opvangen waar ik ontzettend van hou, en daarbij komt nog dat er een hele rij mensen staat die me een voor een weer omhoog zullen trekken als ik weer gevallen ben!



Mama, weltrusten!



AMEN